Si fillim…

dua te pershendes levizjen e re te pedagogeve te Akdemise se Arteve me nismen e “Curriculum”. Duhet pershendetur aktivizimi i shume munguar i pedagogeve, si te tille. Aktiviteti i tyre artistik eshte ceshtje me vete, por ne rolin e tyre si mesues dhe akademik, ne te shumten e rasteve, pedagoget e Akademise mungojne. Dhe nuk po flas per thjesht mungesat e tyre nga ora e mesimit.

“Curriculum” paraqitet si hapsira e munguar per komunikim dhe rishikimin e historise se Akademise dhe artit shqiptar (te konsiderueshme si nje e vetme), vlerave dhe rolit te saj ne skenen e artit shqiptar, dhe per zhvillimin e metejshem te saj qe vjen po nga dialogu i mundshem ne kete hapsire. Historia e artit shqiptar mund te thuhet se nuk ekziston, si e tille, perderisa vet insituti qe e ndertoi e zhvilloi nuk e njeh dhe meson ne klasat e saja. Libra perkates nuk ka, dhe s’ka se si kur akademiket e Akademise thjesht paraqiten ne mesim kur merren mungesat. Pedagoget e Akademise nuk jane akademik, ato jan thjesht artiste qe japin mesim (mend e tyre), dhe si te tille nuk jan te interesuar te merren me pune kerkimore e akademike por te mbajne vendin ne Akademi, nderkohe qe vazhdojne punen e tyre artistike ne privat. Prandaj ky zgjimi i pedagogeve duhet pershendetur dhe duhet shpresuar qe s’ka per tu lene mbas dore pasi ka pretensat per te plotesuar nje pjese te boshllekut te madh qe vuan Akademia e Arteve dhe arti shqiptar ne pergjithsi- njohja dhe pranimi i historise se vetvetes.

Historia e artit te paskomunizmit nuk eshte e shkruar akoma, sa per vet faktin se nuk quhet e mbaruar dhe eshte ne vazhdimsi e siper, e sa per faktin se nuk gjinden agjentet e duhur qe te marrin persiper dicka te tille. Per kete arsye Akademia e Arteve ka nje rol te madh ne ruajtjen e rekordeve te studenteve te saj dhe puneve te tyre pasi ata qe kalojne e behen neper klasat e Akademise jane artistet dhe arti shqiptar. Duke qene se Galeria Kombtare eshte nje institut i konfuzuar dhe komplikuar ne rolin e saj i mbetet Akademise qe te rekordoj dhe dokumentoj zhvillimin dhe ecjen perpara te artit. Thuhet se tablote e dipllomave te studenteve para 5 vitesh perdoren sot (ta zeme) per te mesuar pikturen studentet e vitit te pare. Dhe nuk po nenkuptoj studimin e tyre per te mesuar por qe ato pikturohen siper apo dhe me keq u perdorin kornizat. Arkivat e Akademise duhet te konsiderohens si nje librari me vete, dhe te jene te gatshme per akses dhe perdorim per nga studentet qe do kalojn qe aty, per studiuesit dhe publiku.

Kjo nisme shume e vlefshme per Akademine dhe artin shpresoj te mos mbetet e mbyllur por te ftoj ne kete hapsire komunikuese dhe publikun – te cilin akademia dhe arti e kan menjanuar, ne mos injoruar. Ftimi i publikut ne rishikimin e historise dhe vlerave te Akademise dhe artit do te sillte publikun afer me nje pjese te historise me te cilen ai eshte i njohur dhe familiarizuar; keshtu duke e bere me te lehte qe publiku te ndiqte zhvillimet e metejshme qe pasuan vitet ne fokus (60-70). Duke e pajisur publikun dhe veten me nje njohje dhe ballafaqim me historine rrjedhja e artit ne bashkohesi behet me e qarte dhe kapshme. Kjo nisme nuk funksionon vetem per te forcuar Akademine dhe artin bashkohor por dhe publikun i cili duhet te aktivizohet dhe drejtuar drejtperdrejte.