“Sotiri”, trofeu shkon në Singapor

Per me shume imazhe nga ekspozita vizitoni blogun e Projektit 5.6

Me instinktin e ngjashëm të vetëmbrojtjes mes njerëzve dhe kafshëve, artisti nga Singapori, Zhao Ren Haj, fitoi edicionin e dytë të konkursit Ndërkombëtar të Fotografisë “Sotiri”. Në Korçë, në mjediset e Galerisë së Arteve “Guri Madhi”, u zhvillua për të dytin vit “Sotiri”, i organizuar nga Qendra Kulturore Lindart & Anima/Projekt 5.6 dhe Bashkia e Korçës. Emri i ekspozitës është një kujtesë dhe nderim për fotografin e mirënjohur korçar Kristaq Sotiri, i cili ka zhvilluar veprimtarinë e vet artistike në vitet ‘30 –‘60 në qytetin juglindor. Është viti i dytë që organizohet ky konkurs dhe këtë vit në të morën pjesë 60 fotografë të rinj nga shumë vende të botës, prej të cilëve u përzgjodhën për të marrë pjesë në konkurrim 15 prej tyre. Këtë vit ekspozita u kurua nga artisti finlandez, Harri Palviranta, i cili përzgjodhi edhe temën “Një prekje dhune”. Në një ceremoni të thjeshtë juria ndërkombëtare e konkursit shpalli fituesit e këtij edicioni. Me çmimin e parë u nderua fotografi nga Singapori, Zhao Ren Haj, i cili u paraqit në këtë ekspozitë me një seri fotografish, që kishin fiksuar aftësinë e njeriut për t’ju kundërpërgjigjur dhunës, kurtheve dhe tradhtive, por edhe instinktin e kafshëve për t’ju kundërvënë dhunës. Vepra në tërësi pasqyron marrëdhëniet mes njerëzve dhe kafshëve dhe nënvizon aftësinë që kanë si njerëzit e kafshët për t’ju kundërvënë egërsisht dhunës dhe tradhtisë, me të cilat ata ndeshen në realitetin e përditshëm të mbijetesës. Me çmim të dytë u vlerësua fotografi i ri Arjan Vyshka nga qyteti i Elbasanit. Ai erdhi në këtë ekspozitë me një seri fotografish të kryera në një familje shumë të varfër nga rrethinat e Tiranës. Ajo titullohet “Shtëpia e mjerimit”. Përmes disa fotografive Vyshka ka gjetur gjuhën për të na folur shumë për mjerimin që vret. Në qendër të tyre janë pjesëtarët e një familjeje rome, që jeton në një barakë shumë të varfër në periferi të kryeqytetit. Çdo foto fikson aspekte të dhimbshme mjerimi që vështirë t’i harrosh. Ekspozita konkurs e fotografive artistike “Sotiri” do të vazhdojë të qëndrojë e hapur disa ditë në Galerinë e Arteve Figurative “Guri Madhi”. J.Gj

Hapet konkurimi per cmimin “Sotiri” – Shpëto këtë

Edicioni i parë Çmimit Ndërkombëtar për fotografët e rinj, “Sotiri”, hap dyert për aplikimet. Ky projekt, një nismë e Qendrës Kulturore “Lindart & Anima” dhe Projekt 5.6, përfshin artistë të rinj nga Shqipëria e vende të tjera të Evropës e më gjerë. Një ngjarje që pretendon të promovojë fotografinë si gjuhën e lëvizjes urbane. Çmimi “Sotiri” do të ketë dy performanca në Korçë dhe në Tiranë dhe do të shoqërohet me tryeza debati, duke krijuar një klimë bashkëpunimi mes artistëve shqiptarë dhe atyre ndërkombëtarë. Edicioni i parë i “Sotirit” është një reflektim mbi historinë dhe ndikimin e saj mbi artistët dhe mbi realitetin bashkëkohës, ku ata veprojnë. Kocepti “Save this” (Shpëto këtë) drejton vëmendjen e artistëve në fiksimin e momentit.

Në konkurs mund të marrin pjesë të gjithë artistët nga 20 deri në 35 vjeç. Çmimi i parë shoqërohet me një shumë prej 150 mijë lekësh, çmimi i dytë përfiton një kurs të plotë në projektin 5.6, për të thelluar njohuritë mbi fotografinë. Afati i fundit për regjistrimet është data 15 prill. Punët e paraqitura do të kalojnë në një seleksionim paraprak e më tej do të ekspozohen në fillim të majit.

Me shume mbi konceptin, Alketa Kurrizo:

Ruaje kete !
Histora eshte marreveshje dokumentesh.
Ne dokumentojme cdo gje qe mendojme se eshte e rendesishme. Kete e bejme te gjithe, kudo:  lokalisht, kombetarisht, globalisht…
Fakti qe fotografia  eshte gjithmone riprodhim i dickaje, qe ne nje moment te caktuar ka ekzistuar,  e con shikuesin drejt iluzionit se gjithçka eshte reale dhe permban nje “perqindje te larte te se vertetes.” Ajo qe ata gjejne aty eshte realiteti ne kohen e shkuar, edhe pse ne vetvete kjo e shkuar e ilustruar ka nje ekzistence te tashme.
Te “gjuash” te tashmen  do te thote t’i pergjigjesh njekohesisht edhe asaj, edhe dickaje qe eshte tanime e shkuar. Kjo eshte nje rruge e veçante per te krijuar fakte: fragmente te kohes, qe ndertojne te shkuaren dhe te sotmen.
Prej kohesh kam qene e interesuar per fenomene, qe vendosen ne periferine e vemendjes sone. Jam munduar te mbledh fakte, qe ne nje fare menyre me kane intriguar, sepse ishin ndryshe, te padukshem ose thjesht te pakapshem. Duke theksuar kete informacion te ”lene menjane”, duke e vene ne qender te vemendjes, ai nevojitet te rishihet, te rimendohet, ashtu si historia ndjen te beje ndonjehere.
Kur faktet vendosen prane historise se tyre, hapesira midis behet shume e rendesishme, ne mos me e rendesishmja; ajo behet hapesira ku dy entitete takojne bashkekohesine, brenda nje rezonance ku domethenie te reja mund te artikulojne vetveten.
Ashtu si konceptet behen subjekt i rishikimeve ne kohe dhe permbajtje, domethenia dhe “hija” e imazheve nuk jane te njejta ne dy hapersira te ndryshme: ky eshte pragu ku fakti ben nje ndryshim te qendrueshem dhe rikrijon veten.
Historia eshte marreveshje faktesh.
Kur imazhet behen deshmimtare te fakteve dhe reflektojne ate mase te perbashket te se vertetes, mund te jene shenja te paharrueshme. Ka momente dhe fakte qe mund te vdesin pa u vene re.Te tjere mund te kalojne pragun e anonimitetit dhe te behen material per t’u ruajtur.
Duke ruajtur kohen, vendin, objekte dhe subjekte, shenja te pakapshme te qenesise se tyre, e gjithe kjo si rindodhi e nje situate identike behet imazh per historine, dokumet nga e shkuara,fakt i  se sotmes.
Nese jeni te interesuar ne marredheniet midis se shkuares dhe te sotmes dhe atyre mes realitetit dhe imagjinates, ju mund te kapni fakte te ndermjetme, imazhe te historive personale, qe ne fund te fundit jane pjese te historise, deshmimtare te se ciles jemi te gjithe.